Een haat-liefdeverhouding met kaas

Kaas. Ik houd ervan, maar de hete variant ervan is niet mijn allerbeste vriend. Die heeft me namelijk al een aantal keer pijn bezorgd. Waarom ik dit onderwerp aansnijd, is door iets wat er vorige week gebeurde. Wat dat was, lees je verderop, maar ik kreeg door het voorval een enorme flashback naar de 13-jarige ik.

Ik ging namelijk terug naar de avond dat ik eigenlijk met mijn broertje en ouders op een camping in Hoenderloo had moeten zitten. Het regende en onweerde die dag enorm. Bij aankomst op de camping stonden de straten blank en het grasveldje rond de stacaravan waarin we zouden verblijven, was veranderd in een zwembad. We besloten om weer naar huis te rijden en de volgende ochtend terug te komen.

De koelkast thuis was leeg, maar in de vriezer lagen nog een aantal pizza’s. Met kaas. Toen ik een hap wilde nemen van mijn pizza die net uit de oven kwam, gebeurde het; de hete kaas gleed van de pizza, op mijn kin. Wat mijn eerste reactie toen was, weet ik niet meer, maar ik zie mezelf nog in de keuken staan, terwijl mijn moeder met een nat keukenpapiertje mijn kin dept.

Ik hoor haar zeggen: ‘Allemaal kaasslierten’. Maar dat waren geen kaasslierten, nee; dat was mijn vel! En terwijl dit allemaal gebeurde, kwam er ook nog iemand aan de deur. Hij kwam voor een collecte of om te vragen ergens lid van te worden, wat precies weet ik niet meer, maar hij sloeg het hele tafereel gaande door het keukenraam. Fijn.

De volgende ochtend was goed te zien waar de kaas schade had gemaakt. Twee lichte brandwonden hadden zich op mijn kin genesteld. Omdat het weer was opgeklaard, gingen we terug naar Hoenderloo. Gedurende de twee weken dat we daar verbleven, transformeerden de twee plekken op mijn kin van lichte brandwonden, naar twee korsten, naar helemaal niet meer zichtbaar wat de pizzakaas op mijn kin had aangericht.

Het eten van pizza deed ik die tijd erna voorzichtig. Ik lette goed op en langzamerhand at ik weer pizza zoals ik dat altijd deed. Dat ging lang goed, jaren gingen voorbij zonder dat er iets gebeurde. Tot vorige week dus. Ik nam een hap en weer gleed er hete kaas op mijn kin. Maar ik handelde snel; ik veegde de kaas van mijn kin en maakte gelijk een doekje nat en depte mijn kin. Resultaat: hete kaas 0 – Mieke’s kin 1.

Niet alleen die herinnering aan hete pizzakaas op mijn kin kwam naar boven. Nee; ook werd ik er weer even aan herinnerd hoe ik ongeveer 18 jaar geleden hete kaassoufflékaas op mijn wang kreeg. Die pijn bluste ik met appelmoes en de kaas liet gelukkig geen schade achter. En die McFlurry die we als toetje gingen halen, hielp tegen de schrik.

Het eten van hete kaas gaat dus niet altijd goed bij mij. Terwijl dat juist de variant was die ik als kind alleen lustte. ‘Koude’ kaas vond ik namelijk echt niet lekker. Ik at kaas alleen op een tosti, over de macaroni of als ik de kaas op mijn broodje had laten smelten in de magnetron.

Nu lust ik ook de koude variant. Deze blog heet dan ook: ‘Een haat-liefdeverhouding met kaas’ en niet ‘Een haatverhouding met kaas’. Ik vind kaas namelijk vooral lekker. Toen de deelnemers van Expeditie Robinson als prijs kaas kregen, wilde ik ook niets liever dan blokjes kaas.

En mijn aanvaringen met hete kaas weerhouden me er ook zeker niet van om een kip cordon bleu, kaassoufflé of pizza te eten. Het ligt namelijk niet alleen aan de kaas dat het eten ervan weleens fout gaat, mijn onhandigheid speelt ook een rol. Ik let daarom gewoon wat beter op als ik iets met hete kaas eet, omdat ik weet wat voor eikel hete kaas kan zijn. Maar de liefde is groter dan de haat. De volgende keer dat ik een pizza eet, gaat het vast weer gewoon goed. Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *