Vijf jaar directeur; so far so good

Mijn bedrijf bestaat dit jaar vijf jaar! Dat klinkt best gek. Vooral die twee woorden aan het begin van de zin: mijn bedrijf. Het voelt namelijk niet alsof ik een bedrijf heb. Het voelt meer alsof ik mijn bedrijf ben. Omdat ik als freelancer werk. Maar goed, ik heb dus een bedrijf. En ben dus ook directeur. Al vijf jaar. Reden voor een terugblikblog.

Het begon allemaal nadat ik in 2015 mijn diploma ontving. Ik weet nog wel dat het heel gek voelde dat ik opeens geen ’titel’ meer had. Al die jaren daarvoor was ik basisschoolleerling, middelbare scholier en student geweest. Maar dat diploma zorgde ervoor dat ik die benoemingen kwijt was en dat voelde wel een beetje leeg of zo. Ik moest op zoek naar een nieuwe ’titel’.

Die zoektocht leverde vooral veel afwijzingen op omdat ik ‘niet genoeg ervaring had’. Joh, ik was net afgestudeerd. Ik besloot toen om mij vrijwillig aan te bieden bij de Heerenveense Courant, om zo wat ervaring op te doen. En dat mocht. Ik die altijd zei: ‘Ik weet nog niet wat ik precies wil, maar ik hoef niet voor een krant te werken’, schreef opeens voor een krant.

En dat beviel, van beide kanten. Want een paar weken later kreeg ik een telefoontje dat de Heerenveense Courant een extra pagina kreeg en of ik die wilde vullen. Betaald. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Er was wel een dingetje: ik moest freelancer zijn, dus ik moest me inschrijven bij de KvK.

Ik las me in, bezocht een Startersdag en ging naar een informatieavond van de Belastingdienst. En dan moest het lastigste nog: een naam. Na wat brainstormen met mensen in mijn omgeving, kwam ik uiteindelijk niet verder dan Van Veen Mediaproducties. Een naam die niet per se de originaliteitsprijs verdient, maar die wel beslaat wat ik doe en maak (inmiddels heb ik een tweede naam in het leven geroepen). Een bezoekje aan het kantoor van KvK in Leeuwarden maakte alles officieel: 1 januari 2016 ging mijn bedrijf van start. Nu dus meer dan 5 jaar geleden.

En dan ben je dus opeens directeur. Maar bijvoorbeeld ook boekhouder, secretaresse en marketingmevrouw. Als ondernemer maakte ik een eigen website, mijn vader hielp me met een logo en ik moest opeens btw-aangifte doen.

Ook merkte ik dat je van alles aangeboden krijgt, als je eenmaal ingeschreven staat bij de KvK. Hoeveel telefoontjes ik wel niet heb gehad van energie-aanbieders (ik wist niet dat er zoveel verschillende waren) die mij de goedkoopste energieprijs konden leveren en verbaasd waren dat ik daar geen behoefte aan had. Of bedrijven die een goed advertentieaanbod voor me hadden en dat wel even bij me thuis wilden bespreken.

Maar ik had bijvoorbeeld ook met mijn logo op de spiegels boven de wc’s in het Abe Lenstra-stadion kunnen hangen. ‘Weet u wel hoeveel mensen dan uw naam zien?’ Hiervoor heb ik vriendelijk bedankt, want: geen budget en behoefte om te adverteren. Bij de – soms erg opdringerige- energieverkopers ging het bedanken niet altijd vriendelijk…

De pagina die ik mocht maken voor de Heerenveense Courant, en waar mijn carrière als freelancer mee begon, bevatte onder andere de rubriek De Uitdaging. Die pagina is verdwenen, maar De Uitdaging schrijf ik nu, vijf jaar later, nog steeds. Zo goed als elke week. Ik interview mensen hiervoor over hun uitdaging en wat zij zoal doen in hun leven en dat vind ik nog steeds interessant. De verhalen zijn divers: van een voorzitter van een badmintonvereniging die een extra speelavond erbij wil tot Sinterklaas wiens uitdaging het is om zo oud mogelijk te worden. Inmiddels zijn er bijna 240 afleveringen van De Uitdaging, ruim 204.000 woorden.

Het bleef gelukkig niet bij die ene pagina in de Heerenveense Courant. Want als eigenaar van een bedrijf wordt er ook van je verwacht dat je gaat ondernemen. Dat is niet mijn sterkste punt, maar via via kreeg ik toch ook wat andere opdrachten. Zo heb ik onder andere een website voor iemand gemaakt en schreef ik voor het blad van patiëntenvereniging Hoofd-Hals artikelen over mensen die kanker hebben gehad en de gevolgen die ze daarvan ervaren.

Nu ben ik als freelancer werkzaam bij de internetredactie van de Leeuwarder Courant, schrijf ik dus nog steeds De Uitdaging en maak ik de hele Jouster Courant (de ironie is groot wat betreft het destijds niet te hoeven werken voor een krant…).

Als ik terugkijk op de afgelopen vijf jaar als freelancer, dan is de overheersende gedachte: dat waren vijf goede jaren. Tuurlijk, er gingen ook dingen niet goed. Ik kreeg te maken met mensen die hun artikel toch opeens niet in de krant wilden, mensen die boos waren op iets wat ik had geschreven en ik kreeg te maken met de onzekerheid die het zijn van freelancer met zich meebrengt. Dacht ik lekker bezig te zijn, gingen dingen toch opeens weer anders of gingen dingen niet meer door. Maar het kwam daarna altijd wel weer goed. Het maakt je ook wel flexibel (wat je ook zeker moet zijn als freelancer) en je leert incasseren.

Gelukkig overheersen de goede dingen. Ik heb over interessante onderwerpen geschreven, mocht een deelnemer van een van mijn lievelingsprogramma’s interviewen, heb een artikel geschreven dat landelijk werd opgepikt en publiceerde een artikel waardoor binnen no time duizenden perenbomen een nieuwe plekje kregen. Maar ik leerde ook veel, over mezelf, over het vak en ontwikkelde mezelf. Vond ik bellen in het begin best wel een dingetje, nu komt belangst niet meer in mijn woordenboek voor. En de vrijheid die je hebt, het zelf kunnen indelen van je tijd, bevalt goed.

Het leukste aan mijn werk vind ik, naast dat je mooie verhalen hoort en nieuwe dingen komt te weten, de positieve reacties op mijn artikelen. Zowel die van mijn omgeving als die van de geïnterviewde. Die laatste mailt weleens na publicatie van het artikel dat hij of zij positieve reacties heeft gekregen en ‘dit zelf nooit had gekund’. Grappig, dat denk ik ook altijd van hun werk. Zo is iedereen weer goed in iets anders.

Mijn werk als freelancer heeft er daarnaast voor gezorgd dat ik ben begonnen met bloggen. Zodat ik kan schrijven over alles wat ik wil, zonder dat ik daarbij rekening hoef te houden met of ‘iets wel kan’. De blog die je nu leest, is de veertiende die ik schreef. En het bevalt nog steeds goed. Geen druk en gewoon een blog schrijven wanneer ik dat wil, zonder een deadline te hoeven halen.

Ik zie mijn carrière als freelancer niet als een weg omhoog, maar als een weg rechtdoor. Die weg kan omhoog gaan, maar er kan ook een dal in zitten. En misschien neem ik weleens een afslag links of rechts, maar dan gaat ook die weg weer rechtdoor. En waar die weg eindigt? En of ik over vijf jaar nog steeds mijn eigen bedrijf heb? Geen idee. Ik zie wel wat er de komende jaren op mijn pad komt. Maar so far so good.

* Er kwam sneller dan verwacht een antwoord op die laatste vraag. Sinds april 2021 ben ik namelijk in dienst en alleen nog vaag op de achtergrond directeur.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *