Ik ga op vakantie en neem mee: mezelf

‘Wat stoer’, ‘Wat dapper van je’ en ‘Dat kan jij’, waren reacties die ik kreeg toen ik vertelde dat ik deze zomer alleen op vakantie ging. Ja, ik vond het ook stoer en dapper van mezelf en dacht ook wel dat ik het zou kunnen, maar kon ik het ook? Daar kwam ik maar op één manier achter.

De vakantieplannen die ik voor deze zomer had, gingen niet meer door, mijn vrienden hadden al andere plannen of geen vakantie en mee met een groepsreis wilde ik niet. Maar ik wilde wel op vakantie. Het werd daarom mijn auto en ik. Maar waarheen?

Na een goed gesprek met mijn ouders, kwam Denemarken als bestemming uit de bus. Een Europees land, waar ze Engels spreken, mooie natuur hebben, waar aardige mensen zijn en niet al te ver van Nederland. Met andere woorden: mocht het me niet bevallen, dan was ik zo weer thuis.

Een avondje Googlen leverde acht plaatsen op waar ik wilde overnachten, ik boekte B&B/hotels, werd lid van de ANWB en zorgde ervoor dat mijn auto Denemarken-ready was.

Waar het al die tijd gewoon nog een plan was, werd het dinsdagochtend 30 juli echt realiteit. Ik ging echt alleen op vakantie voor twee weken. De eerste uitdaging stond al gelijk voor de deur: 580 kilometer achter elkaar rijden. Mijn verste bestemming was tot dan toe Amsterdam geweest. Dan was Denemarken wel even een stukje verder.

Maar het viel me reuze mee. Zodra ik de grens met Duitsland had gepasseerd, voelde het echt als een vakantie. De omgeving is nieuw en dat maakt het rijden een stuk leuker.

Mijn eerste B&B

Het laatste uur was het ‘zwaarst’. Ik had er, met pauze, files en tanken, zeven uur rijden op zitten, had het eigenlijk wel gehad achter het stuur en moest nog een paar kilometers. Omdat die kilometers bestonden uit een weg waar je maar 80 kilometer per uur mocht en een stuk binnen de bebouwde kom, duurden ze vrij lang. Maar de B&B waar ik uiteindelijk terechtkwam, maakte dat uur meer dan goed.

Uitdaging één was geslaagd: heel arriveren in Denemarken. Uitdaging twee: mezelf twee weken lang vermaken. Die slaagde meer dan genoeg. Thuis had ik wat plekken opgezocht waar ik naartoe wilde en wat ik graag wilde zien. Maar ik besloot eigenlijk pas elke avond van tevoren wat ik die volgende dag ging doen. Google en de reisgids die ik had gekocht, hielpen me daarbij.

Zo had ik na twee dagen achter elkaar steden en musea bezoeken, zin om ergens in een natuurgebied te gaan wandelen. Google Maps heeft de handige functie om in de buurt te zoeken, naar bijvoorbeeld een park. Zo vond ik Rebild Bakker National Park. Een park dat niet in mijn reisgids werd genoemd en dat ik van tevoren ook niet had gevonden.

Rebild Bakker National Park

Ik voerde het adres in in mijn navigatiesysteem, reed erheen en kwam erachter dat ik bij een van de mooiste natuurparken was uitgekomen waar ik ooit ben geweest. Dat ik het eigenlijk bij toeval vond, maakte de omgeving nog mooier.

Doordat ik wist wat ik elke dag ging doen, had ik structuur, een ritme en daardoor geen tijd om mezelf eenzaam te voelen. Ik had genoeg te doen, maakte veel foto’s (ruim 2300) en de dagen gingen snel voorbij. Ja, ik was alleen, maar ik voelde me niet alleen en zeker niet eenzaam.

’s Avonds had ik contact met familie en vrienden, appte ik ze foto’s door en ook plaatste ik elke dag een fotoverslagje in mijn story op Instagram (je kan me volgen: @miekevveen). Ik had namelijk wel behoefte om te delen wat ik meemaakte. Dat vond ik ook leuk om te doen. Ben je met iemand of iemanden, dan deel je dat ter plekke met elkaar. Dankzij de moderne technologie, kan dat gelukkig ook op een afstandje.

Wat ik had verwacht, is dat mensen me raar aan zouden kijken omdat ik bijvoorbeeld alleen in een restaurantje zat of in mijn eentje door een museum liep. Maar ik heb nul rare blikken gezien. Het voelde ook niet vreemd ofzo. Als ik uiteten ging, dan nam ik gewoon een tijdschrift mee of ik ging mensen kijken. Niemand vond dat gek. Het was gewoon mijn vooroordeel.

Als mensen me zagen fotograferen, dan vroegen ze soms uit zichzelf of ik wilde dat zij een foto van mij maakten. Erg aardig vond ik dat. Dat gaf me in die zin ook wel een soort van gevoel dat er op mij gelet werd ofzo. In positieve zin. Ik heb mezelf ook geen moment onveilig gevoeld.

Ik had denk ik qua land ook geen betere keuze kunnen maken. Qua rijden zijn Denen het meest vriendelijke volk dat ik ooit heb meegemaakt. Ze maken ruimte voor je bij het invoegen, merken ze dat je sneller bent op de linkerbaan, dan gaan ze gerust tussen twee vrachtwagens in even naar rechts en ze zullen ook nooit even snel nog hun auto voor de jouwe gooien. Weg-aso’s ben ik dan ook echt niet tegengekomen.

‘Ga naar de Church of Our Saviour. Daar heb je het mooiste uitzicht van Kopenhagen’, zei de ober. Hij had gelijk.

Denen zijn erg aardig. Wel zijn ze minder van de spontane praatjes, dan Nederlanders. Als je ze wat vraagt, dan geven ze je keurig antwoord, maar in bijvoorbeeld restaurants zullen obers niet snel vragen wat je hier doet of waar je vandaan komt. Dat deden ze wel in het Hard Rock Café in Kopenhagen, van de ober daar kreeg ik een leuke tip van iets wat ik echt moest doen, maar dat is een Amerikaanse keten.

Ik had op een gegeven moment wel echt even behoefte om met iemand face to face te praten, in plaats van via WhatsApp. Toen ik het, zwaar gezegd, het meest nodig had, gebeurde het ook. Ik ging sushi halen en de man die dat bereidde, begon tegen me te praten. Eerder gebeurde dat niet en ik vond het dan ook een aangename verrassing.

Zoals eigenlijk iedereen in Denemarken, begon-ie in het Deens tegen me. Maar hij merkte al snel dat Engels een betere optie was. Hij vroeg wat ik hier deed en waar ik vandaan kwam. Toen ik zei ‘Nederland’, begon-ie al snel over Van Persie, Robben, De Ligt en Van der Sar. Op dat moment vond ik elk gespreksonderwerp goed. En mijn sushi (die erg lekker was) was op de een of andere manier in plaats van een half uur, na tien minuten al klaar.

Tuurlijk had ik ook wel met iemand op vakantie gewild, maar toen ik eenmaal aan het idee was gewend dat ik alleen zou gaan, had ik er ook echt zin in. Ik had zin in het avontuur. De vrijheid die je hebt, is mega groot. Er is niemand die zegt wat je moet doen, dat bepaal je allemaal zelf. Als je last minute bedenkt iets toch niet te doen of juist ergens een paar uur langer te blijven, dan hoef je dat met niemand te overleggen.

Nadelen van alleen op reis zijn, vond ik dat je elke avond zelf moet bepalen wat of waar je moet eten. Maar daar heb ik thuis ook weleens last van, dan weet ik gewoon even niet wat ik nu weer moet koken. Maar ook dan is Google je best vriend. Je zoekt in de buurt naar ‘restaurant’ en dan poppen er altijd wel een paar opties op.

En ik vond het soms nadelig dat ik alles zelf moest rijden. En dan niet per se vanwege het rijden, maar dat ik dan geen foto’s van de omgeving onderweg kon maken. Je kan niet even je auto op de vluchtstrook parkeren omdat je een foto wil maken van de mooie brug waar je overheen rijdt.

De grootste uitdaging van deze vakantie was: kan ik het? Ja, dat kan ik. Omdat je alleen bent, moet je ook zelf uitvogelen hoe een Deense parkeerautomaat werkt bijvoorbeeld of hoe je tol betaalt. Maar met een beetje logisch nadenken en af en toe een omstander om hulp vragen, redde ik me prima. En dat is wel een fijn gevoel. Je kan meer dan je denkt. Ik ook. Ik had bijvoorbeeld nooit gedacht dat ik alleen naar Denemarken zou rijden. Maar dat is helemaal niet zo moeilijk.

Als ik terugdenk, dan denk ik: wat is Denemarken een mooi land en wat heb ik een leuke vakantie gehad. Ik heb zulke mooie natuur gezien, ik heb steden bezocht, cultuur gesnoven, leuke dingen gedaan en ben interessante dingen te weten gekomen. Is het leuker dan met anderen op vakantie? Nee, niet per se. Maar het is ook niet minder leuk. Beide is het leuk. Maar beide op een andere manier.

Ik ben er wel achter gekomen dat iets alleen moeten doen, geen reden moet zijn om iets wat je graag wilt, dan maar niet te doen. Het moet je niet tegenhouden. Je wereld wordt er namelijk een stuk groter van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *